Einde van de Majestueuze Monstertocht, 14e en laatste etappe

Door
Wilbert Stadhouders
 – 30-6-2011Categorie: Nieuws, Verslagen uit Menton
Bestemming bereikt!

Verslag van de 14e en laatste etappe van La Bolline naar Menton .

 

Vanochtend weer vroeg uit de veren om de laatste rit te volbrengen na de zeer zware rit van gisteren die door de combinatie van lange afstand, vele hoogtemeters en het noodweer als dessert er behoorlijk ingehakt heeft. Toch lijkt iedereen er bij het ontbijt  redelijk fris bij te zitten en is het erg vrolijk, er heerst bijna een sfeer alsof het diner plaatsvindt in tegenstelling tot de eerdere ochtenden waarbij een bepaalde spanning voelbaar is voor de komende rit. De meesten verkeren mogelijk in de veronderstelling dat het tijdens de laatste etappe even uitfietsen naar Menton is maar Cees Lodewijk kennende is het oppassen geblazen hetgeen later ook blijkt. De Col de St. Martin moeten we eerst op het ontbijt nog even beklimmen (7%-8%) gedurende 7 kilometer.

Frank zet nog eens aan voor een mooie foto

Cees en Hans vieren de laatste zware beklimming.

Daarna is het lekker afdalen met hoge snelheden om na ongeveer 28 kilometer gaan beginnen aan de Col de Turini, de uitsmijter van deze tocht. Wel, ik heb het geweten en de meeste anderen ook, wat een gemene Col blijkt dit te zijn over een afstand van 15 kilometer van gemiddeld rond de 8%. Na de kraker van gisteren hakt deze er nog even fijn in. Omdat de temperatuur ook flink opgelopen is en het verder behoorlijk klam is voelt een en ander nog eens extra zwaar aan. Bovenop de Col staan onze verzorgers Marcel en Harro echter weer klaar met de nodige verfrissingen en eten zodat iedereen weer snel bijkomt.

Uitgeteld op de Col de Turini

Daarna is het weer afdalen naar Sospel met een behoorlijke scherpe afdaling en niet altijd even veilig wegdek zodat het oppassen geblazen is. Dan komt daarna een laatste klimmetje die op dat moment mij gestolen kan worden, ik voel me leeg en misselijk na een slechte nachtrust en kan me moeilijk concentreren.  Toch nog maar deze laatste klim meedoen en gelukkig valt het stijgingspercentage mee en gaan we met een snelheid van rond de 12 km omhoog. Op 720 meter hoogte bereiken we de “ top” (ach, wat heet top na Col de la Bonette van 2.802 meter) van onze laatste beklimming van deze 14 daagse tocht. Daarna is het afdalen en na een korte tussenstop voor een cola en een snicker gaat dan het laatste stukje naar Menton beginnen. Er komt een vreemd gevoel al op, 14 dagen, 1.700 km en meer dan 25.000 hoogtemeters, zijn we er nu al, de tijd lijkt omgevlogen!

Bijna in Menton

Na 8 kilometer bereiken we de finish, het strand van Menton aan de boulevard! Het is een emotioneel moment waar wij elkaar omhelzen en feliciteren en hier en daar is een traan te zien. Na deze samenkomst gaan we met z’n allen op de foto op een prachtige plek aan de boulevard. Daarna zwerven we even met de fietsen om ons hotel te zoeken en volgen de gebruikelijk rituelen. Ik krijg het voor elkaar met de hotelbediende om onze dure fietsen in de toiletruimte te plaatsen die afgesloten kan worden, er is in dit hotel geen garage en om deze 2 dagen in de Bus te laten die openbaar geparkeerd staat, dat lijkt geen goed idee. De gasten zullen dus even naar het toilet moeten op de eigen kamer. Weliswaar verdienen onze Pina’s een elegantere stalling maar het is even niet anders.

Zelf trek ik me even terug in de hotelkamer,  stuur een emotionele SMS naar mijn vrouw en kinderen en ga in de douche en even liggen en wacht op Marcel, onze trouwe, uiterst betrouwbare en perfecte tourbegeleider (later eveneens perfect geassisteerd door de helaas uitgevallen Harro) aan wie wij veel dank verschuldigd zijn.

Het was een intensieve, zware tocht die heel wat krachten heeft gekost maar waarbij het eveneens verbazend is hoe relatief makkelijk wij dat toch gedaan hebben, niemand zit er doorheen en de meesten zien er nog redelijk goed uit.

Eind van de middag gaan we wat drinken en zoeken we ergens een restaurant uit. Morgen heeft iedereen een vrije dag en morgenavond gaan we nog een keer dineren, dat diner staat ook in het teken om met elkaar nog eens onze verschillende ervaringen en belevingen te bespreken en hier en daar mogelijk onze persoonlijke beweegredenen nog eens te bespreken waarom wij deze tocht ondernomen hebben en of deze inspanning gebracht heeft wat ieder er van verwachtte.

Bestemming bereikt!

De een zal een prestatieve, de ander een persoonlijke of wat voor reden dan ook gehad hebben om deze tocht te beginnen. Voor eenieder geldt dat een heel bijzondere inspanning is geleverd die op het levensconto bijgeschreven kan worden.

Daarnaast is ook van belang geweest dat wij als groep het heel goed met elkaar hebben gehad en er weinig momenten zijn geweest waarop een gezagsbeslissing geforceerd moest worden en dat betekent dat wij het sociaal erg goed met elkaar hebben ervaren, op zich heel bijzonder want een aantal deelnemers kende elkaar tenslotte alleen van gezicht.

Gelukkig is er ook weer een eind aan gekomen, maar dan in de zin dat wij weer naar ons thuisfront verlangen en wij hopen vanzelfsprekend dat dit andersom zal gelden. Als het goed is zal ons gezelschap zaterdag avond weer in de schoot van Schouwen-Duiveland geborgen zijn!

Volgende week zondag dus weer gewoon een rondje Oosterschelde!