Zierikzee-Menton, Verslag Dag 13

Door
Harro Heijboer
 – 29-6-2011Categorie: Nieuws, Verslagen uit Menton
Het einde komt in zicht, morgen is het zover

13e etappe Guillestre-La Bolline Les Hautes Alpes  29 juni 2011(een monstertocht), verslag door Frans Dieleman.

Cees Lodewijk typeerde dit in het door hem opgestelde programma als volgt: een kleine Marmotte (tocht van 174 km over 4 cols en dit allemaal op een dag) zelf heb ik deze tocht in 2009 mogen rijden met 7000 anderen. In het programma voor deze dag  typeerde Cees dit als volgt “Je hoeft alleen een simpele trapbeweging te maken, over geasfalteerde wegen te rijden en je eigen gewicht mee te brengen” met een vergelijking met de bouw van de Duomo te Sienna, een van de mooiste kerken ter aarde. Vandaag 2 cols en een halve van 9 km, nl Col de Vars vanaf het hotel zo’n 20 km. Begonnen om 8.30 uur, enkelen vooruit. Hans van Elzelingen dirigeerde de rest. We bleven grotendeels bij elkaar met een leuk tempo van zo’n 12 km gemiddeld. We hoorden de marmotten piepen maar zagen ze eerst niet. Vlak voor de top, na het tempo wat omlaag gebracht te hebben en ook te genieten van de prachtige vergezichten en natuur, zagen we er één zonnebaden op een brok steen, een prachtig gezicht. Nadat iedereen de top bereikt had, kregen we van onze toerleider de vrijheid om af te dalen naar het dorpje Jausiers , hetgeen we bereikten na zo’n  42 km. Wel wegwerkzaamheden, het verse asfalt plakte aan alle banden. Dit werd er met stokjes of platte stenen zo veel mogelijk afgehaald. Vanaf Jausiers  het monster Col de la Bonette, 23 km lang, de hoogst berijdbare col van Europa met ruim 2800 hoogtemeters. Eerst nog wat genuttigd, door de perfecte verzorging van Marcel en Harro, niet te veel, anders zit dat maar in de weg, want het was nog vroeg. Ieder had genoeg repen bij zich of ander soort pepmiddels . Weten jullie dat dit vanaf deze kant een route is naar Nice, 134 km stond er in Jausiers. Eerst een discussie over het weer, zou het droog blijven, regen is niet erg, maar wel bestond er een kans op onweer. Zo snel mogelijk op pad om dit voor te zijn. Ieder ging zijn weg. Je moet dit doen in je eigen tempo. Wat een monster en maar klimmen, je gedachten dwalen dan wel eens af, kan ik dit, waar heb ik dit aan verdiend, de meeste deelnemers zijn ouder dan 60 en dan dit soort prestaties leveren, zal iedereen het wel halen? Bij mij gingen mijn gedachten terug naar mijn eigen vader en schoonvader, die beiden maar 68 zijn geworden, kijken ze mee, waar heb ik dit aan verdiend. Met fietsmaat Leo Noordijk, die er helaas niet bij kon zijn, in onze andere Alpen ritten  nog al eens over gehad. Maar het lukte bij een ieder, genoten van de prachtige natuur,behoudens de aller snelste, met niet te veel verschil, maar wat een inspanningen,  of die kracht uit jezelf komt vraag ik mij wel eens af, ieder vult dat voor zich maar in. Daarnaast de prachtige bloemen, voor de kenners irissen, orchis, annemoontjes, lis soorten te veel om op te noemen, ze staan op de meest wonderlijke plaatsen.

Frans Dieleman op km punt 4 op de Col de la Bonette

...met Ab Heijboer niet ver achter hem

Wilbert Stadhouders met de al reeds afgelegde 1530km achter hem (+/-)

Fasewijs werd afgedaald via de weg naar Nice, wat een afdaling, meestal met z’n tweeën tegelijk. Verzameld werd er in Saint Etienne sur Tinee, waar Marcel en Harro weer gereed stonden voor ons (wat verlaat) middagmaal (15.15 uur). Dreigende wolken verschenen met onweer vlakbij. Na wat discussie toch gestart. Wat schetste onze verbazing een prachtig fietspad langs de rivier. We moesten toen nog 40 km naar La Bolline waar wij een overnachting hadden geboekt in hotel Vadeblore, met hiervan 9 km klimmen. De regen begon al vrij snel, het kwam er met bakken uit, maar gewoon doorgaan, geen flauwekul. Wel zouden we proberen met het onweer rekening te houden, door eventueel te schuilen. In het begin bleef dit gelukkig weg. Na zo’n 15 km een opstopping, bij wijze van spreken was er een stuk berg op de weg gespoeld, alles geblokkeerd. Een vriendelijke vrouwelijke gendarme legde ons uit dat dit wel meer voorkwam. Gelukkig dat wij op dat moment daar niet ter plaatse waren. De fransen pakken dit voortvarend aan. Een bulldozer schoof alles weg. Na ruim een kwartier gewacht te hebben, mochten we als eersten over de troep die nog op de weg lag. De sokken er weer in en doorgaan. Op een zeker moment  de bergweg naar la Bolline opgedraaid, toen het onweer begon, een weg terug was er niet. In groepjes reden we omhoog, sommigen hebben nog een schuilplaats gezocht, anderen reden door. Zo rond 18.30 uur waren de meesten binnen. Wat ging het tekeer, maar we hebben het weer gehaald, een knappe prestatie van een ieder. 13 dagen rijden gaat niet in je koude kleren zitten. Nog één tocht te gaan,  Menton roept.

Wilbert in de sneeuw bij aankomst op de top van de Col de la Bonette

Ook Alex en Jan leggen hun laatste hoogtemeters af op deze alpenreus

De aardverschuiving die ons de weg versperd

Een schitterend uitzicht uit ons Hotel na de onweersbui

Het einde komt in zicht, morgen is het zover