Posts by FrankvanderVliet:

    Heel erg attent!

    november 11th, 2018

    Graag wil ik Bestuur en leden van de RTC bedanken voor het prachtige boeket dat ik gisteren mocht ontvangen om mijn herstel te bespoedigen.
    Begin september ben ik door een geheimzinnige aandoening getroffen waardoor ik drie weken absoluut niet heb kunnen werken en nog erger vier weken niet heb kunnen fietsen.
    Inmiddels gaat het weer stukken beter alleen blijven mijn vingertoppen aanvoelen of ze bevroren zijn geweest, met name ‘s morgens bij het opstaan en als ik gewerkt heb. Ik hoop dat dit vervelende gevoel in de loop van de komende maanden nog wegtrekt maar de medici kunnen me dit helaas niet garanderen.Gelukkig zit ik met fietsen alweer bijna op mijn oude niveau en ik hoop binnenkort weer eens mijn gezicht te laten zien tijdens een rit van de RTC.
    Nogmaals bedankt , dit gebaar wordt zeer gewaardeerd door mij!

    Frank van der Vliet

    No Comments "

    Les Trois Ballons 2017

    juli 27th, 2017

    Alhoewel het al enige tijd geleden is wil ik toch nog een verslagje plaatsen van mijn deelname aan de Trois Ballons op 10 juni 2017. Ik moest waarschijnlijk eerst een poosje bijkomen en moed verzamelen voordat ik jullie wilde lastig vallen met mijn wederwaardigheden.
    Vorig jaar heb ik met mijn vriend Gerard Keser de Dolomieten Marathon gereden, 145 km en 4200 hoogtemeters en dat had ik dit jaar graag herhaald ware het niet dat Gerard liever iets nieuws wilde proberen.Via het reisbureau van Arts en Auto, Quality Time geheten , waren er diverse mogelijkheden maar ons paste het best de rit door de Elzas, vooral ook omdat het niet zo ver rijden is. In ongeveer zeven uur sta je in de startplaats Luxeuil les Bains, een heel verschil met vorig jaar. Het arrangement had helaas het nadeel dat je pas op donderdagavond aankomt terwijl de rit zelf al op zaterdag is, je hebt dus eigenlijk geen tijd om een beetje in te fietsen in de omgeving zoals vorig jaar.
    Toch gingen we op vrijdagmorgen vol goede moed op pad voor een trainingsritje van hoogstens 60 km maar helaas , op 35 km van het hotel klonk er opeens een geweldige knal naast me. In Frankrijk denk je dan al snel aan een terroristische aanslag maar het bleek (de al ver doorgesleten….) achterband van Gerard te zijn. Er zat niets anders op dan dat ik de auto ging halen om Gerard weer terug naar het hotel te vervoeren,stom genoeg heb ik dat om Gerard niet te lang te laten wachten op topsnelheid gedaan dus ik was al een beetje moe toen we ‘s middags eindelijk aan de lunch zaten.
    In het informatiepakket stond dat de afstand tussen startplaats en finish zo’n 30 km bedroeg, in eerste instantie wilden we na de rit van 215 km terugfietsen naar het hotel maar Gerard vond het toch verstandiger om de auto bij de finishplaats te parkeren en om daarvandaan terug te fietsen en dat leek mij eigenlijk ook beter. Tot zover de theorie want in de praktijk bleek die afstand meer dan 50 km inclusief de nodige hoogtemeters en een enorme onweersbui , we waren pas om 20.00 uur bij het hotel dus om nu te zeggen dat mijn voorbereiding de juiste was…
    Over het hotel overigens niets dan lof, prima kamers, uitstekend eten en drinken en absoluut niet duur.
    Op zaterdag zaten we om 6.00 uur aan het ontbijt, Gerard had inmiddels twee nieuwe buitenbanden geregeld gelukkig, en om ongeveer 7.35 uur was de start bij het Stade de Tennis van Luxeuil samen met nog enkele duizenden liefhebbers. Ik had al gauw in de gaten dat ik niet te gek moest doen omdat mijn benen niet echt geweldig aanvoelden en heb Gerard een aantal keren moeten terugfluiten omdat hij naar mijn zin veel te hard vertrok (hij is wel 9 jaar jonger en had veel meer in de bergen getraind). Na zo’n 30 km doemen de eerste klimkilometers op die best goed te doen waren, tot 125 km ging alles redelijk van een leien dakje totdat de Grand Ballon in beeld kwam met daarna de Markstein , ongeveer 25 km klimmen aan één stuk door dus dat ga je wel voelen
    prachtige wegen meestal tussen de bomen maar boven op de Markstein een schitterend uitzicht. Afdalen hebben we steeds vrij rustig gedaan, we hebben best wel een paar idioten voorbij horen suizen maar daarvan werden er ook een aantal in ambulances afgevoerd, je snapt niet dat mensen zo dom kunnen zijn. Na 150 km zat ik helaas al tegen kramp aan in beide hamstrings (met dank aan de vrijdag) en toen kwamen pas de echte zware jongens met om te beginnen de Ballon d’Alsace , in mijn herinnering was dat een simpele klim van 12 km gemiddeld 7 % maar nu gingen we van een andere zijde naar boven en bleken de laatste 5 km niet onder de 8.5 % te komen, lekker als je tegen de kramp aanzit. Uiteindelijk arriveerden we dan toch aan de voet van de slotklim in La Planche les Mines en na 209 km beginnen dan de laatste 6 km bergop , La Planche de Belles Filles waar Froome dit jaar een draai om zijn oren kreeg van Aru (helaas niet hard genoeg) terwijl hij hem in 2013 nog in goed 21 minuten opgefietst was. Wat een vreselijk pestkreng is het, 21 minuten zat er voor mij niet in, denk dat ik er bijna 45 minuten over gedaan heb.De eerste 3 km zijn gewoon vreselijk steil zonder bochten, dan vlakt het af naar zo’n 9.5 % en 8.5 % en als je dan aan de laatste km begint zie je 5.5 % staan en je denkt “Hoera” maar dan daalt het een beetje gedurende 700 m , je draait rechtsaf en je rijdt zo tegen een muur van ruim 20 % op die bijna 250 m duurt. Veel mensen waren daar aan het lopen maar die schande is ons bespaard gebleven en met mijn laatste krachten bolde ik over de finish, helaas net te laat voor een Brevet d’Or maar ik was toch best tevreden. Tijdens de gevaarlijke afdaling kwamen Gerard en ik erg veel mensen met de fiets in de hand tegen dus zo slecht hebben we het nog niet gedaan.
    Samengevat kan ik zeggen dat deze toertocht echt een aanrader is voor goed getrainde mensen, ik wil hem zeker nog een keer rijden maar dan wel met een betere voorbereiding.
    Op naar de volgende uitdaging!

    2 Comments "

    Tijd van gaan

    september 24th, 2016

    Er is een tijd van komen en een tijd van gaan en de tijd van gaan is nu gekomen : als bestuurslid en secretaris van de RTC ben ik bij de volgende ALV aftredend en niet herkiesbaar.
    Ik heb het werk zeven jaar lang met veel plezier gedaan en daarbij ook altijd het contact met de andere bestuursleden als zeer prettig en motiverend ervaren. Het is nu aan een nieuwe secretaris om met ingang van het seizoen 2017/2018 mijn werk over te nemen. Op zich valt de hoeveelheid werk best mee: agenda ‘s opstellen en notuleren bij bestuursvergaderingen en de ALV , de ledenadministratie bijhouden in samenwerking met onze onvolprezen penningmeester Johan Hendrikse , contact met de NTFU onderhouden dus je hebt er absoluut geen dagtaak aan.
    Met opzet heb ik mijn afscheid al maanden voor de ALV aangekondigd binnen het bestuur zodat er ruim voldoende tijd is om een opvolger/opvolgster te vinden.
    Natuurlijk blijf ik gewoon lid van de RTC , krijg ik nog meer tijd om te fietsen.

    No Comments "

    Dolomieten Marathon 2016

    juli 25th, 2016

    Na de mislukte poging om de Mont Blanc in één dag rond te fietsen had ik mij voorgenomen om nu eens een keer een haalbare uitdaging aan te gaan. Er zijn dan diverse mogelijkheden zoals de Marmotte en de ötztaler Radmarathon maar mijn keus viel dit jaar op de Dolomieten Marathon waarover ik al enthousiaste verhalen gehoord had. Privé inschrijven is bijna niet mogelijk, er zijn 9000 startplaatsen en die zijn binnen een dag al vergeven, het beste kun je dit via een organisatie doen, in mijn geval VVAA Quality Time , achteraf gezien zeker een hele goede keus.
    Gelukkig wist ik mijn nieuwe fietsvriend Gerard Keser ook zo gek te krijgen , samen met hem heb ik dit voorjaar de nodige trainingskilometers afgelegd. Helaas zag Gerard kans om zijn sleutelbeen drie weken voor de Marathon te kneuzen tijdens de Cycle Challenge maar gelukkig zit hij erg solide in elkaar en dat was binnen twee weken al weer bijna genezen. Ook heb ik veel kilometers alleen en met de Imbolc groep gereden dus ik mag wel zeggen dat ik in een blakende conditie ben afgereisd naar Corvara.
    Na een wat vermoeiende rit met name door de wegwerkzaamheden op de Duitse autobanen kwamen wij op woensdag 29 juni om 19.00 uur aan in Hotel Arlara, prachtig gelegen aan een weggetje van 800 m met een stijgingspercentage van gemiddeld 13 %. Dat is altijd leuk aan het eind van een zware fietsdag als je nog een soort Redoute op moet om bij je hotel te komen. Het hotel overtrof onze stoutste verwachtingen qua luxe , grootte van de kamers en eten en drinken dus dat maakte zeer veel goed. De eigenaars hadden geen aparte ruimtes om de fietsen te stallen maar dat was geen probleem we mochten gewoon onze fietsen op onze kamers zetten! De VVAA had het hele hotel afgehuurd voor zo’n 65 mensen dus we zaten als het ware helemaal privé, inclusief technische en medische ondersteuning en tegen betaling ook nog massages.
    DSC00767
    De volgende dag hebben we als groep de Sella Ronde als trainingsrit gereden over de Passo Campolungo , Passo Pordoi, Passo Gardena en de Passo Selva , 55 km met daarin zo’n 1700 hm en op vrijdag de Campolungo en de Passo Valporola , dat ging zowel bij Gerard als bij mij heel goed al behoorden wij bij lange na niet bij de beste klimmers van deze groep want er zaten echt een paar zeer goede fietsers bij. Maar we bungelden ook beslist niet achteraan het peloton dus de trainingsarbeid was niet voor niets geweest. Op zaterdag hebben we rust gehouden omdat we er op zondag tegenaan moesten, om 4.30 uur werd het ontbijt al geserveerd en om 5.30 vertrokken we richting start om er dan achter te komen dat er bijna 900 fietsers voor je staan…nog nooit zoveel fietsers bij elkaar gezien. Wij stonden helaas in de achterste startgroep dus dan sta je ruim een half uur na het startschot nog te wachten en kun je op de eerste beklimming gaan wandelen door de drukte, dat was wat minder maar de rest van de rit was een feest. Gerard en ik hadden afgesproken de rit samen te rijden en waarschijnlijk omdat dit de eerste keer was hebben we het iets te voorzichtig aangepakt, het had nog wel een uurtje sneller gekund maar wat geeft het, het is een toertocht en geen wedstrijd. Na de Sella Ronde moet je bij deze tocht de Campolungo een tweede maal beklimmen om daarna via een lange snelle afdaling naar de Passo Giao te rijden. Dat is de zwaarste klim, bijna 11 km met een gemiddelde stijging van 10 % dus die hakt er wel in. Van te voren was ons verteld dat Steven Kruiswijk deze klim op rijdt in 34 minuten maar dat je een goede klimmer bent als je er een uur over doet. Het lukte me in precies 61 minuten waar ik best tevreden over was maar helaas ben ik daar Gerard kwijt geraakt in de drukte, heb 20 minuten op hem staan wachten maar hij bleek allang door te zijn , misverstandje. Toen maar alleen doorgereden over de Valporola die lang niet zo mooi is en via de Mur del Giat naar de finish in Corvara. Met 4300 hm en 150 km op de teller was het toch best wel een inspannende dag en het biertje na afloop ging er best in. Gezien de goede organisatie(op het afhalen van de startbewijzen na) en het heerlijke hotel ga ik volgend jaar zeker weer en hopelijk weer samen met Gerard.
    IMG_6978

    Frank van der Vliet

    3 Comments "